ದಲಿತನ ಸ್ನೇಹ

ಇದೊಂದು ಕವನವಲ್ಲ....ನಿಜ ಕಥೆ.....ಕೋಲ್ಕತ್ತಾ ದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ದಲಿತ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬನ ನೋವಿನ ಕಥೆ...ಉಚ್ಹ ಜಾತಿಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆತನ ಅಮ್ಮ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಕೊಂಡಿದ್ದರು...ಅವರ ಮನೆಯ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಯಲ್ಲಿ ಇವರ ವಾಸ...ಆ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನನ ಮಗಳು ಈತನ ಸ್ನೇಹಿತೆ.........




ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ-ಆಡಿ ಬೆಳೆದವರು ನಾವು
ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದವರು ನಾವು
ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ-ಸುಖ ಕಂಡವರು ನಾವು
ಜೊತೆಯಿಲ್ಲಾ ನಾವಿಂದು ಎನ್ನುವುದೇ ನೋವು !!!!.

ಕಲ್ಮಶವಿಲ್ಲದೇ ಪವಿತ್ರ-ವಾಗಿತ್ತು ಸ್ನೇಹ
ಉಸಿರೊಂದು ಆಗಿ ಎರಡಾಗಿತ್ತು ದೇಹ
ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ ಪ್ರೇಮ-ಕಾಮಗಳ ವ್ಯಾಮೋಹ
ಆದರೂ ಬಂದಿತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಜನಕೆ ಸಂದೇಹ !!!!!

ಆಕೆಯೋ ಆಗರ್ಭ ಶ್ರೀಮಂತರ ಮಗಳು
ನಾ-ನಿಂತೆ ಕಡು ಬಡವ, ಜಾತಿಯಲಿ ಕೀಳು
ಅಸಹ್ಯ ಪಡುವರು ಅವರು ಕಂಡರೂ ನನ್ನ ನೆರಳು
ಹೇಳಿದರು ನನಗಂದು 'ಊರು ಬಿಟ್ಟು ತೆರಳು' !!!!!

 ಮನಸಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ನಿರ್ಧಾರವ ತೊಟ್ಟು
ಹೋಗಿಲ್ಲ ನಾನು ಊರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು
ನನ್ನ ನಡೆ ಅವ್ರಿಗೆ ತರಿಸಿತ್ತು ಸಿಟ್ಟು
ಕೈ ಕಾಲು ಮುರಿಸಿದರು ರೌಡಿಗಳ ಬಿಟ್ಟು !!!!!

ಗೆಳೆತನಕೆ ಉಂಟೆ ಹೆಣ್ಣು- ಗಂಡಿನ ಭೇಧ ??
ಗೆಳೆತನಕೆ ಉಂಟೆ ಮೇಲು- ಕೀಳಿನ ವಾದ ?
ಅಂತರವು ಎಲ್ಲುಂಟು ಬಡವನೋ-ಬಲ್ಲಿದ ?
ಎಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಿ ನಾನು ನಿಜ ಸ್ನೇಹದ ಶೋಧ ???